دنياي دلتنگي

تو این شبای خط خطی               ستاره های پاپتی

گم شدن و نیست توی راه            فانوسک رفاقتی

به هر کی میخوای دل بدی           دل میکنه به راحتی

دنیا چه الوده شده                      به سم بی صداقتی

پاهای عشق و عاشقی              تاول زده بگی نگی

انگار تموم زندگی                       گرفته بوی کهنگی

باید با دنیا کاری کرد                   بیشتر از اینها نشه بد

به پای عشق و عاشقی             مرحم دلدادگی زد

باید دوباره تازه شد                    توی هوای رابطه

باید دوباره خط کشید                 رو هر چی رسم غلطه

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در یکشنبه بیست و یکم آبان 1385 ساعت 17:28 |

را ببخش برای عشق صادقانه ‌ام . . .

                مرا ببخش برای حسّ بچه ‌گانه ‌ام . . .

                              مرا ببخش برای نگاه عاشقانه ‌ام  . . .

آری مشکل از من بود ،

                  کودکی از من ، سادگی از من ،

                                باشد ، همه ی تقصيرها با من . . .

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در شنبه بیستم آبان 1385 ساعت 13:27 |

بی تو مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید ...

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در شنبه بیستم آبان 1385 ساعت 13:26 |

 تو دیروز،برچشم من،چشم بستی
بصد ناز،دردیده ی من نشستی
مرا با دو چشمی که آتشفشان بود-
 نگه کردی و خنده بر لب شکستی
●
زچشم سیه مست ناز آفرینت-
بجان وتنم،مستی خواب میریخت
نگاهت چو میتافت بر دیده ی من
یشام دلم موج مهتاب میریخت
●
چو لبخندروی لبت موج میزد-
دل من از آن موج، توفانسرا بود
چو نسرینه اندام تو ،تاب میخورد
مرا حیرت از شاهکار خدا بود
●
پی نوشخندی چو لب میگشودی-
بد ندان تو بود، لطف سپیده
ندانم که الماس دندان نما بود
و یا اشک مهتاب، بر گل چکیده؟
●
بسی رفت و بی مستی عشق بودم
بچشمت قسم،مستی از سر گرفتم
تو دیشب نبودی،خیالت گواه است-
که او را به جای تو در بر گرفتم
●
پس از این، دلم بیتو چون گور سرد است
بیا بخت من شو،در آغوش من باش
مرو،بی تو شبهای من بی ستاره است
تو پروین شبهای خاموش من باش
شاعر:مهدی سهیلی

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در شنبه بیستم آبان 1385 ساعت 13:21 |

طلسم رو بايد بشکنيم ما هم بشيم مثل همه
                                 حالا که بي وفاييه ما بي وفاتر از همه

هيچکسي غير از خود ما به داد ما نميرسه
                              عاشقيا رو هم ديديم به هوس يه بار بسه

عاشقي تو دوره ما والا سرو ته نداره
                              چيز به اين بي ارزشي چه چه و به به نداره

کوير خشک دلمون ديگه زده هزار ترک
                          غم ديگه بسه نازنين هرکي نموندش به درک

           

   چاکر هرچي بامرام , مخلص هرچي با وفا
                             در به درو هلاک يک همدم پاک و با صفا

خلاصه اينکه نازنين گذشته هارو بي خيال
                              پرواز رو عشق با وفا حتي بدون پرو بال

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در شنبه بیستم آبان 1385 ساعت 13:21 |

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 ساعت 12:48 |

سرانجام
عشق من نمايان شده است
زندگي همچون يک ترانه است
آه،آري ،آري ،سرانجام
آسمانهاي بالا،آبي هستند
قلبم پوشيده از سبزه و گل بود
در شبي که به تو نگريستم
رويايي يافتم
که مي توانم در موردش صحبت کنم
رويايي که من مي توانم خود را فراخوانم
هيجاني پيدا کردهام که بفشارم
گونه هايم را به تو
هيجاني که هرگز احساس نکرده بودم
آه ، آري ، آري
و تو لبخند مي زني
و طلسم موثر واقع شد
زيرا اينجا در بهشت هستيم
به خاطر اينکه تو سرانجام از آن مني

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 ساعت 12:46 |

نام  تو  را   خوا ندم  و  شعري  سپيد

       در      غز لستا ن     خيا لم      د ميد  

در  پي   نا م    تو  غزل  مست   مست
 
آمد   و   د ر   خلوت    شعرم    نشست
 
حرف    تو   را   گفتم   گويي   بهار
 
با   دل   من   دا شته    صد ها    قرار
 
نا م    تو    آ غا ز     شكوفايي   است
 
حرف    تو   لبريز  ز   گويايي   است
 
پيش     قد وم    تو   افق   خم     شده
 
سنگ    پر  ا ز  صحبت   زمزم   شده
 
بيد   اگر  خم   شده    مجنون    توست
 
لاله   ا گر  سوخته   دل   خون   توست
 
سرو     ا گر    قا متي       ا فر ا شته
 
را يت      سبز     تو      نگه     داشته
 
 گل   چو  به    توصيف   تو  پردا خته
 
گونه ا ش   از   شوق   گل    ا ندا خته
 
آ ب    ز  حرف    تو    زلا ل      آ مد ه
 
رود   ا ز  ا ين    زمزمه   حا ل   آمد ه
 
غنچه    به   عطر   نفست   باز   شد
 
فصل    شكفتن    ز   تو    آغاز   شد
 
شعر      ا گر      عا طفه       آموخته
 
چشم      به     لعل    غزلت     دوخته
 
آ يينه      و     آ ب      زلال      توا ند
 
در  همه    جا   غرق   خيا ل     توا ند
 
آ ب   گرفته  ا ست   ز رو يت    وضو
 
آ ب     به   لطف   تو   پر  از     آ برو
 
هر  چه  بها ر  ا ست   ز لبخند    توست
 
هر  چه   شكوفه  ا ست  ز   پيوند  توست
 
بي     تو  سخن    بود   تغزل     نبود
 
عا طفه   و   عشق  و    تخيل     نبود
 
بي   تو  سخن ها  همه  بي   با ل   بود
 
سيب    سبد هاي    غزل  كا ل  بود
 
عشق  و  سخن  را  به  هم آ ميختي
 
صد  غزل  تا زه  در  آ ن    ريختي
 
پنجره ا ت     تا    غزل    آ غا ز  كرد
 
بسته  ترين    پنجره    را     با ز  كرد
 
ني  همه   جا    ا ز  تو   حكا يت   كند
 
سا ده      صميما نه     صدا يت      كند
 
پنجره    تا  سوي    تو  وا     مي شود
 
خانه    پر    از    آ يينه ها  مي شود

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 ساعت 12:42 |

من از آن ابتدای آشنایی
 شدم جادوی موج چشم هایت
تو رفتی و گذشتی مثل باران
و من دستی تکان دادم برایت
تو یادت نیست آنجا اولش بود
همان جایی که با هم دست دادیم
همان لحظه سپردم هستیم را
به شهر بی قرار دست هایت
 تو رفتی باز هم مثل همیشه
من و یاد تو با هم گریه کردیم
تو ناچاری برای رفتن و من
همیشه تشنه شهد صدایت
شب و مهتاب و اشک و یاس و گلدان
 همه با هم سلامت می رسانند
هوای آسمان دیده ابری ست
هوای کوچه غرق رد پایت
اگر می ماندی و تنها نبودم
عروس آرزو خوشبخت میشد
و فکرش را بکن چه لذتی داشت
شکفتن روی باغ شانه هایت
کتاب زندگی یک قصه دارد
و تو آن ماجرای بی نظیری
 و حالا قصه من غصه تست
وشاید غصه من ماجرایت
سفر کردن به شهر دیدگانت
به جان شمعدانی کار من نیست
فقط لطفی کن و دل را بینداز
به رسم یادگاری زیر پایت
شبی پرسیده ام از خود هستیم چیست
به جز اشک و نیاز و یاد و تقدیر
و حالا با صداقت می نویسم
همین هایی که من دارم فدایت
دعایت می کنم خوشبخت باشی
تو هم تنها برای خود دعا کن
الهی گل کند در آسمانها
خلوص غنچه سرخ دعایت

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در سه شنبه شانزدهم آبان 1385 ساعت 8:56 |

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در سه شنبه شانزدهم آبان 1385 ساعت 8:52 |

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در سه شنبه شانزدهم آبان 1385 ساعت 8:41 |

گو گذشته از من نگو ازم گذشتی

نگو دلت گرفته از اینکه پام نشستی

تقدیرم اینه که پیش من نمونی

نگو باز می تو نی تو بی من بمون

تقدیرم اینه که بمونم تو قفس

همیشه بمونی یه تنها یه بی کس

بنویس واسه من دلت از چی شکست

واسه چی رو چشات رنگ قصه نشست

بنویس واسه من دلت از چی برید

بگو کی رو چشات نقش گریه کشید

بنویس ینویس واسه من بنویس

که دلت تنگ شده طاقت گریه نیست

بنویس بنویس واسه من بنویس

 نوبت آشتی نوبت گریه نیست

 

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در دوشنبه پانزدهم آبان 1385 ساعت 13:34 |