روزی دل من که تهی بود و غریب
 از شهر سکوت به دیار تو رسید
 در شهر صدا که پر از زمزمه بود
تنها دل من قصه ی مهر تو شنید
چشم تو مرا به شب خاطره برد
در سینه دلم از تو و یاد تو تپید
در سینه ی سردم ، این شهر سکوت
دیوار سکوت به صدای تو شکست
 شد شهر هیاهو ، این سینه ی من
فریاد دلم به لبانم بنشست
 خورشید منی ،‌ منم آن بوته ی دشت
من زنده ام از نور تو ای چشمه ی نور
دریای منی ، منم آن قایق خرد
با خود تو مرا می بری تا ساحل دور
کنون تو مرا همه شوری و صدا
 کنون تو مرا همه نوری و امید
 در باغ دلم بنشین بار دگر
 ای پیکر تو ، چو گل یاس سپید

 به که باید دل داد؟
 

                                  به که باید پیوست؟
             و به چشمان که باید خندید؟
        به نسیم گذرا
  به گل اطلسی و یاس سفید
                                                       به کبوتر حرم
                                           یا به مهتاب خدا؟
                       به که باید پیوست؟
               به عبور گل سرخ
     یا به تکرار نگاه
                                                                                یا صدای نفس چلچله ها
                                                       یا به یک برگ خزان دیده سرد؟
                                              به که باید دل داد؟
                               به یکی مرد بزرگ
      یا به یک کودک شیطان و شرور
                                                                                                یا به یک نغمه ی شاد؟
                                                                به که باید پیوست؟به یکی رود زلال
                                                        یا به یک رشته پیچیده کوه
                    یا به یک کوچ پر از عشق پرستوی قشنگ؟
            به که باید خندید؟
به نگاه تر یک پروانه
                                                              یا به یک شعله ی مستانه ی شمع
                                           یا به یک روشنی تار دل دیوانه؟
                              به که باید خندید ؟

                                                                         به که باید پیوست؟