تبليغاتX
دنــــيـــــاي دلــــتـــنـــگـــي
دنــــيـــــاي دلــــتـــنـــگـــي
دنياي دلتنگي

3d photos (60)

توهمونی که چشات جام بلوره واسه من

توهمونی که صدات اوج غروره واسه من

هر که هستی عشق تو،تو سینه ام غنچه زده

وقتی می خندی جهان،پر از سروره واسه من

توهمونی که به هر لحظه یه سازی می زنی

اما باز خیال توسنگ صبوره واسه من

هر که هستی وقتی دستامو تو دستت می زارم

همه دنیا پر از شادی و شور واسه من

تو که هستی دلم پر می زنه به دیدنت

وقتی که نیستی،نبودنت عین حضوره واسه من

تو که هستی که اگه یه لحظه تنهام بذاری

خونه تاریک،انگاری که گوره واسه من

توی این ره که به دروازه عشقت می روم

تیر مژگان سیاهت صنما رمز عبور واسه من

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در چهارشنبه بیست و نهم آذر 1385 ساعت 13:32 |

  يک نفس  با ما نشستی خانه  بوی گل گرفت

                            خانه ات آباد  اين  ويرانه   بوی   گل  گرفت

           از پريشان گوئی ام  ديدی   پريشان   خاطرم

                              زلف خود را شانه کردی شانه بوی گل گرفت

 

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در چهارشنبه بیست و نهم آذر 1385 ساعت 13:31 |

من تو را
از دریچه ابهام خود می بینم
هر روز
و تو صدای مآ نوس افکار من
خوابیده ای انگار هنوز !
و من از تقاطع جدایی
 بی کلام
بی حرف
و بی صدا هر روز
خواهم شکست
بی کلا م
بی حرف ...
 
|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در چهارشنبه بیست و نهم آذر 1385 ساعت 13:17 |

سیاهی در سیاهی ,شب پی شب

منو مهر خموشی خورده بر لب

عروس ارزوهام سیاه پوش

شدم از خاطر دنیا فراموش

نه امیدی به صبح روشنایی

نه اوایی, نه اهنگ درایی

نه مجنونی که عشق اموزم از او

نه لیلایی که جان افروزم از او

نه خورشیدی که ظلمت سوز باشد

نه فردایی که شاید روز باشد

کویرم ,خشکم و بی حاصلم

غریقی خسته,دور از ساحلم

من از ساحل دور و ساحل از من

من از او غافل و او غافل از من

نه منصورم که مرد دار باشم

نه چون نقشی که بر دیوار باشم

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در چهارشنبه بیست و نهم آذر 1385 ساعت 13:15 |

 

سیاهی در سیاهی ,شب پی شب

منو مهر خموشی خورده بر لب

عروس ارزوهام سیاه پوش

شدم از خاطر دنیا فراموش

نه امیدی به صبح روشنایی

نه اوایی, نه اهنگ درایی

نه مجنونی که عشق اموزم از او

نه لیلایی که جان افروزم از او

نه خورشیدی که ظلمت سوز باشد

نه فردایی که شاید روز باشد

کویرم ,خشکم و بی حاصلم

غریقی خسته,دور از ساحلم

من از ساحل دور و ساحل از من

من از او غافل و او غافل از من

نه منصورم که مرد دار باشم

نه چون نقشی که بر دیوار باشم

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در چهارشنبه بیست و نهم آذر 1385 ساعت 13:14 |

خاطرات


باز در چهره خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت
باز من ماندم و یک مشت هوس
باز من ماندم و یک مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
که ز چشمت به دل من تابید
باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش طوفان بود
یاد آن شب که ترا دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق
یاد آن بوسه که هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
که سراپای وجودم را سوخت
رفتی و در دل من ماند به جای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشک
حسرتی یخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسویم ایی
دیگر از کف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق
آخر آتش فکند بر جانت

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در پنجشنبه بیست و سوم آذر 1385 ساعت 15:0 |

خط ِ شکسته

بنویس، عاشق خسته! بنویس!
عشق ُ با خط ِ شکسته بنویس!

تو رَجزخونی ِ این حنجره ها،
از دل ِ به خون نشسته، بنویس!

بنویس شاپرک ِ مرده ی ما،
از تو بندِ پیله رسته! بنویس!

بنویس که این صدای بی دروغ،
عُمریه نخورده مَسته! بنویس!

اب تبِ ترانه های بی صدا،
از رفیقای گُسسته بنویس!

نتِ تک خونی ِ ساز ُ پاره کن!
نُتار ُ دسته به دسته بنویس!

بنویس که اوج ِ پرواز ِ کلاغ،
مثل ِ این زمونه پسته! بنویس!

یه نفر تو سرزمین ِ شبْ هنوز،
دل به تاریکی نبسته ! بنویس!

 
شكايت نمي كنم ، اما ايا واقعا نشد كه درگذر همين هميشه بي شكيب ، دمي دلواپس تنهايي دستهاي من شوي؟ نه به اندازه تكرار ديدار و همصدايي نفسهامان ! به اندازه زنگي ..... واقعا نشد؟؟؟؟
|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در پنجشنبه بیست و سوم آذر 1385 ساعت 15:0 |

به نام اون خدائی که ..."

منم ، دلتنگ دلتنگم ،
منم ، یک شعر بیرنگم ،
منم ، دل رفته از چنگم ،
منم ، یک دل که از سنگم ،
منم ، آواز طولانی ،
منم ، شبهای بارانی ،
منم ، انسانیم فانی ،
                                        خداوندا تو میدانی ...

منم ، در متن یک دردم ،
منم ، برگم ، ولی زردم ،
منم ، هستم ، ولی سردم ،
منم ، مُرده م ، منم مُرده م ،
منم ، یک بغض پر باران ،
منم ، غمهای بی سامان ،
منم ، هستم دراین زندان ،
منم ، زخمهای بی درمان ،
منم ، دارم تب و تابی ،
ز تنهائی ، ز بیتابی ،
منم ، رفته به گردابی ،
مرا باید که دریابی ،
منم ، یک آسمان دردم ،
منم ، دریا شود قبرم ،
منم ، دنیا شود جبرم ،
منم ، پایان شده صبرم ،
منم ، یک ذره گردم ،
منم ، خواهم کسی همدم ،
منم ، برخود ستم کردم ،
دلم خون میشود هردم ،
منم ، از عشق گویانم ،
منم ، دردست درمانم ،
منم ، آمد به لب جانم ،
خداوندا ! بمیرانم !
        خداوندا ! بمیرانم ! 
             خداوندا ! بمیرانم !
                خداوندا ! بمیرانم !
                            خداوندا ! بمیرانم !
|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در پنجشنبه بیست و سوم آذر 1385 ساعت 14:59 |

خط ِ شکسته

بنویس، عاشق خسته! بنویس!
عشق ُ با خط ِ شکسته بنویس!

تو رَجزخونی ِ این حنجره ها،
از دل ِ به خون نشسته، بنویس!

بنویس شاپرک ِ مرده ی ما،
از تو بندِ پیله رسته! بنویس!

بنویس که این صدای بی دروغ،
عُمریه نخورده مَسته! بنویس!

اب تبِ ترانه های بی صدا،
از رفیقای گُسسته بنویس!

نتِ تک خونی ِ ساز ُ پاره کن!
نُتار ُ دسته به دسته بنویس!

بنویس که اوج ِ پرواز ِ کلاغ،
مثل ِ این زمونه پسته! بنویس!

یه نفر تو سرزمین ِ شبْ هنوز،
دل به تاریکی نبسته ! بنویس!

 
شكايت نمي كنم ، اما ايا واقعا نشد كه درگذر همين هميشه بي شكيب ، دمي دلواپس تنهايي دستهاي من شوي؟ نه به اندازه تكرار ديدار و همصدايي نفسهامان ! به اندازه زنگي ..... واقعا نشد؟؟؟؟
|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در پنجشنبه بیست و سوم آذر 1385 ساعت 14:58 |