دنياي دلتنگي

نوشتم عاشقم مثل همیشه          نوشته آخرش دوا نمیشه

نوشتم كه دوای دل تو هستی       نوشته هنوزم زیبا پرستی؟

نوشتم مردم از ناز و غرورت           نوشته لذتش باشه حرومت

نوشتم پس چرا از من بریدی؟        نوشته درد عشق و نا امیدی

نوشتم عاشقی تا بوده اینه           نوشته ترس دل تنها همینه

نوشتم دلبری ترسی نداره!           نوشته عشق و دلتنگی میآره

نوشتم هستی‌ام تنها تو هستی    نوشته تو كجا و بت پرستی

نوشتم عمر هر دومون حروم شد   نوشته فصل عاشقی تموم شد

نوشتم ولی باز قشنگه دنیا            نوشته گم شدی تو خواب و رویا

نوشتم نازنین دل كجایی؟               نوشته تو خیال آشنایی

نوشتم بی تو خیلی تنها موندم       نوشته دستت و ندیده خوندم

نوشتم به خدا خیلی عزیزی           نوشته نمی‌خواد اشكی بریزی

نوشتم پس رسید وقت جدایی؟      نوشته تو كه گفتی با وفایی؟

نوشتم پس بمونم بی قرارت؟        نوشته چشم من نبود به راهت

نوشتم پس بگو چرا شكستی        نوشته تو هنوز عهدی نبستی

نوشتم من یه عمره بی قرارم        نوشته من به خاطر نمیآرم؟

نوشتم آخه من چیزی نگفتم          نوشته پس نبودی من كه گفتم

نوشتم قلب عاشقم اسیره            نوشته من میرم تا پر بگیره

نوشتم زندگیم بی تو تباهه             نوشته عشق بی فردا گناهه

نوشتم روی قلبم پا میزاری؟          نوشته این به رسم یادگاری

نوشتم دستم و بگیر تو دستات       نوشته میگذرم از این تمنات

نوشتم بخدا كه خود پرستی           گل زیبای من تنها تو هستی

نوشته میشكنم بازم دلت رو           كه بازم  قلب تنگم رو شكستی

نوشتم حرفاتم مثل نگاهت             تو كه گفتی نبود چشمم به راهت؟

یه عمره قلب تنهام و شكستی      ولی هر بار یه جور به دل نشستی

من و عاشق ترین كردی تو دنیا       به صد ناز و دلی چون سنگ خارا

فقط می سوزم از طرز نگاهت         فراموشم نكن بودم خرابت

نوشته میگذرم از یادگارت                همون قلب پر از عشق و گناهت

نوشتم من به دنیا دل نبستم          به دنیای دگر هم عاشق هستم

نوشته در كمال خود پرستی           از اول گفته‌ام دیوانه هستی

عزیزم گر چه من دیوانه هستم       بگو ای نازنین پس خود چه هستی؟

تو تنهایی و قلب عاشق من            چنین در اوج شیدایی شكستی

ز درد عاقلی‌هایت چه گویم             صبو من می‌خورم اما تو مستی

تو هم زخم سخن را نوش جان كن  تو زیبایی ولی دیوانه هستی

تو هم شمعی و یك پروانه سوزی   گمانم شب ز سر تا پا بسوزی

شنیدم سوزنی نخ كرده بودی         عزیزم تا سحر باید بدوزی

هنوزم عاشقت هستم ولیكن            بیآموزی به  زخمم دل ندوزی

اگر جان را به چشمان تو بستم       برایم یك همای جان فروزی

مرا صد جان ستاندی با نگاهی        ولی در بند پیمانم نماندی

من دیوانه گر از پا نشستم              تو من را اینچنین از پا نشاندی

ترا دیدم كه در آغوش مهران           به جنگ بوسه‌‌ای از پا نشستی

ولی بازم به نامردی عزیزم             به چنگی زخم دیروزم گسستی

|+| نوشته شده توسط میثاق وجدانی در یکشنبه بیست و پنجم آذر 1386 ساعت 13:35 |