دنــــيـــــاي دلــــتـــنـــگـــي

اگه از ياد تو رفتم...

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 17:56:18 GMT

اگه از ياد تو رفتم

اگه رفتي تو زدستم

اگه ياد ديگروني ...

من هنوز عاشقت هستم

با وجود اينكه گفتي ...

ديگه قهري تا قيامت با تموم سادگي هام/ گفتم اما....

به سلامت شايد اين خوابه كه ديدم ...

هر چه حرف از تو شنيدم قلب ناباور من گفت من به عشقم....نرسيدم!

پيش از اين نگفته بودي ...

غير من كسي رو داري توي گريه توي شادي ….

سر رو شونه هاش بذاري تو رو مي بخشم و هرگز ديگه يادت نمي افتم....

برو زيباي عزيزم ... تو گروني ... من چه مفتم

نامه های بی جوابی می نویسم...

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 16:50:18 GMT

نامه های بی جوابی می نویسم جوهر آن خون دل

صد دلم میسوزد از آن راندنم از کوی دل

آن کبوتر بچه ای که برده نامه سوی تو

آن که هر شب تا سحر می خواند او در کوی تو

گر جوابش را ندادی سنگ بر قلبش مزن

گر نمی خواهی بخوانی لااقل آتش مزن

چشمهایت را مبند با خشم بر طبلش مزن

گر به کیش تو گرفتار است تو ماتش مزن

گر نمی دانی که بوده ؟ آنکه از بهرت نوشت

بر سر کویت نظر کن در گذر از سرنوشت

گر نمی بینی دلت را این چنین آشفته است

در کنار پنجره دلبر چه با دل گفته است ؟

گر نمی آید به دستت این قلم هر آنچه گفت

دست از دست دلم بردار و گو آهسته خفت

گر دو پایت را قلم کردی تو تا در ره شوی

پای در ره می گذارم تا قلم گردد مگر با من شوی

گر دلت را با دل بیچارگان محرم نمی بینی چه سود

دلبری دل برده از دل بر دل اغیار بود

گر به قلبت ناید آهنگ جدایی قلب را آزاد کن

خنجری بر من بزن دلتنگی ات را شاد کن

گر به دنیا مانده از من جز دل دلتنگ من

گوشه ای خفتم بخوانید آیه ای بر سنگ من

در وصل...

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 16:48:18 GMT

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز

صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست

شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار

جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر

با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان

لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب

ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی

تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار

این کار تست من همه جور تو می‌کشم

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 13:40:18 GMT

سالها بود تو را مي کردم همه شب تا به سحرگاه دعا !

ياد داري که به من ميدادي؟ درس آزادگي و مهر و وفا؟

همه کردند چرا من نکنم؟ وصف روي گل زيباي تو را !

تا ته دسته فرو خواهم کرد خنجر خود به گلوگاه نگاه !

تو اگر خم نشوي تو نرود قد رعناي تو از اين درگاه

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 13:32:18 GMT

سفر غریبی داشتم توی اون چشم سیاهت

سفری که برنگشتم گم شدم توی نگاهت

یه دل ساده ساده کوله بار سفرم بود

چشم تو مثل یه سایه همه جا همسفرم بود

من همون لحظه اول آخر راه و میدیدم

تپش عشق تو رگهام عاشقونه می شنیدم

وای ای همسفر اگر بعد از این در سفر بی تو تنها باشم

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 13:30:18 GMT

به غم كسي اسيرم كه ز من خبر ندارد

عجب از محبت من كه در او اثر ندارد

غلط است هر كه گويد دل به دل راه دارد

دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد

کاش قلبم درد تنهايي نداشت

چهره ام هرگز پريشا ني نداشت

کاش برگ هاي آخر تقويم عشق حرفي از يک روز باراني نداشت

کاش مي شد راه سخت عشق را بي خطر پيمود و قرباني نداشت

خداحافظ مگو بامن ...

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 13:26:18 GMT

خداحافظ مگو بامن مرو ای روح از جانم

در این دنیای عاشق کش تو هستی جان وجانانم

نهال خاطراتم را به دیده آب می دادم

گل یاد تو می روئید در رویای گلدانم

وگاهی بغض می کردم ز چشمم ژاله می بارید

زمان آبستن غم بود از پاییز چشمانم

پس ازتو آسمان بر دوش من آوار می گردد

ومی گیرم زاندوهت سرم را در گریبانت

بیا وبر دل سردم بیفشان نور عشقت را

که من بی روی تو هرگز در این وادی نمی مانم

ببین تندیس عشقم را که از فرجام می لرزد

نگیری گر تو دستم را زهم پاشیده می مانم

بمان با دست سرشارت غبار آینه بزدا

که ابر شوق چشمم را به پای تو ببارانم

تمنایم همه اینست ای تصویر رویایی

برای خواهش اشکم بمان در قاب چشمانم.

حالا که پابند تو هستم...

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 13:25:18 GMT

حالا که پابند تو هستم می گریزی پابند لبخند تو هستم می گریزی

با خنده هایت زندگی می آفرینی تا دیدمت فهمیدم این را آخرینی

از بوسه پرهیزم نمودی با غصه لبریزم نمودی

بارون غم غرقم نموده عشقت حواسم را ربوده

می گریزی می گریزی

روزی تو زمن گر جدا بشوی با غیر دلم آشنا بشوی

بی وفائی بی وفائی

حالا که پابند تو هستم می گریزی پابند لبخند تو هستم می گریزی

با خنده هایت زندگی می آفرینی تا دیدمت فهمیدم این را آخرینی

از بوسه پرهیزم نمودی با غصه لبریزم نمودی

بارون غم غرقم نموده عشقت حواسم را ربوده

می گریزی می گریزی

روزی تو زمن گر جدا بشوی با غیر دلم آشنا بشوی

donyayedeltangi — Fri, 21 Nov 2008 13:03:18 GMT

آه گلهـــــای جوانــــی رفتــــه اند             لحظــه های ارغوانی رفته اند

من جوان بودم جوان مثل غـــرور          بــا نـگاهـی مثـل آتش مثل نور

در نگاهــم ٫ نشئه ای از جام ها              روی روحـــم بــارش الهـــام ها

در تنم چون شمع میتــابیــد دل                    بــر لـب پـــروانه می خوابید دل

از درون شور بهـــاران داشتــــم        میــل نــور و حس باران داشتم

بارها تا قصر شب راهی شــدم         عــازم تنـگ دل مـاهــــی شدم

نور مرجان بر تن من پوست شد            یک پری با سایه من دوست شد

باز می گشتیم شب در نور مـاه           کشتـــزاری از تبســــــم از نـــگاه

روی ایوان سر شبنم٫ فاش بود               نور در آیینه ها ٫ نقاش بود

عقل در رهن شراب و جام بود               شاعری مستاجر الهام بود

کـــولیـــان بــرکـــه نیـــلوفــــــران        دختــــران بـــاغ از مـــا بـهتــــران

رقــص گـل تصنیف گــل آواز گـــل      لــرزش پــروانــه هــا بــا ساز گل

شب پر از رقص قناری روی چوب     روزها خورشید بازی تـــــا غروب

حیف آن دوران شبنــم وار رفـــت         روزهـــای آبــــی دیــــدار رفــــت

در گلــــو خشکیـد بغض آبشـــار           رو بــه غـربت قاصدکها رهسپار

لاله ها آواز عصیـان می دهنـــد            نسترن ها زیر پا جان می دهند

میکشد ما را و می کاهـــد ز ما           این شب هجران چه میخواهد ز ما

آنشب هجران هزاران برده داشت        هر شبح دوشیزه ای در پرده داشت

رفته بر باد ای همه آمال تو                 صبر کن این قلب خونین مال تو

من منیم لایق به عشق آفتاب               من مگر بینم وصالت را به خواب

من از این قعر سیاهی خسته ام            من از این گم کرده راهی خسته ام

تیر حـــیرت تیر حــــیرت خورده ام         ره به اعـــماق تجــلی بـــرده ام

از برت با بی وفایی می روم                   مــن به قربان جدایی می روم

مـــــن ندارم تاب درد اشـتیاق                عالمی مشتاق وصل و من فراق

کس به عمق عشق من واصل نشد              هــیچ کس آیینه کامـــل نشد

کاش دستم بوی لبخند تو داشت               سینه ام عطر گلو بند تو داشت

کاش ما همسایه هم می شدیم                  زندگی را فارغ از غم می شدیم

حیف زمانه بین ما را سد کشید             زخم حسرت بی تو در من قد کشید

donyayedeltangi — Thu, 14 Aug 2008 09:22:18 GMT

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی

چه بغض ها که در گلو رسوب شد، نیامدی

خلیل آتشین سخن،تیر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد، نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ها

دوباره صبح، ظهر، نه! غروب شد، نیامدی